Ιανουάριος 2015: Σφαγείο νούμερο πέντε του Κερτ Βόνεγκατ

Ιανουάριος 2015: Σφαγείο νούμερο πέντε του Κερτ Βόνεγκατ
Στα μέσα του Δεκεμβρίου, στην ψηφοφορία που κάναμε εδώ στο site για το βιβλίο που θα διαβάσουμε μέσα στον Ιανουάριο, νικητής αναδείχτηκε το Σφαγείο νούμερο πέντε του Κερτ Βόνεγκατ.

[Τι διαβάσαμε τον προηγούμενο μήνα; Τα Έθιμα Ταφής της Hannah Kent. Διαβάστε πως μας φάνηκε στα σχόλια του ποστ για το Δεκέμβριο.]

Πράγματα που πρέπει να ξέρετε για το βιβλίο του Ιανουαρίου:
– Είναι το παλιότερο από τα 4 βιβλία που έχουμε διαβάσει μέχρι τώρα στο So Much Reading Club και το πρώτο συγγραφέα που δε βρίσκεται πια στη ζωή [ο Βόνεγκατ πέθανε το 2007, σε ηλικία 84 ετών]. Πρωτοεκδόθηκε το 1969 και η κινηματογραφική του μεταφορά το 1972 βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ των Καννών της ίδιας χρονιάς. Μπορείτε να το βρείτε στο The Book Depository με €9.63.
– Κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Κέδρος σε μετάφραση του Φίλιππου Χρυσόπουλου και η τιμή του στα περισσότερα βιβλιοπωλεία είναι €14.27.
– Θα το βρείτε στο Goodreads όπου έχει μέση βαθμολογία 4,01/5 και στη biblionet.
– Μπορείτε να διαβάσετε ένα απόσπασμά του στα αγγλικά και στα ελληνικά [στο τέλος του άρθρου].
– To site του συγγραφέα.

Στα σχόλια αυτού του ποστ συζητάμε μέχρι το τέλος του μήνα το βιβλίο. Όποιος τελειώνει και θέλει να μοιραστεί τις σκέψεις του, με σπόιλερς και απ’ όλα, τον περιμένουμε. Μέχρι τότε, καλή μας ανάγνωση!

Advertisements

21 thoughts on “Ιανουάριος 2015: Σφαγείο νούμερο πέντε του Κερτ Βόνεγκατ

  1. Δυνατό κείμενο . Σουρεαλισμός κατά παραλογισμού. Η χρήση των εξωγήινων και της μεταφοράς στον χρόνο ευτυχώς δεν δυσκολεύει τον αναγνώστη. Έδωσα 4 αστεράκια στο goodreads, ίσως να έδινα 3,5 αν υπήρχε αυτή η επιλογή. Η επιμέλεια της ελληνικής έκδοσης επιεικώς μέτρια. Εξακολουθώ να θεωρώ πάντως «ανώτερα» άλλα » αντιπολεμικά» βιβλία. Καλή χρονιά!!!

    Μου αρέσει!

  2. Ευφυης ο τροπος που κινει στο χρονο τον ηρωα του, Μπιλι Πιλγκριμ, ο συγγραφεας. Το συμπερασμα; Η ιστορια μας διδασκει μονο ενα πραγμα: οτι δε διδασκει τιποτα.

    Μου αρέσει!

  3. Δυνατό βιβλίο, σχεδόν κινηματογραφικό στην πλοκή του, μπορούσες να δεις τα time transitions με εφέ ζβίουυυυυν. Οι σατιρικές νότες απαραίτητες και καλοδεχούμενες μέσα στη μαυρίλα. Δεν προσποιούμαι ότι κατάλαβα όλες τις αλληγορίες όμως, είμαι και λίγο γουδί σε αυτά. Έβαλα ένα 3/5 (γκρρρ Goodreads), αλλά νομίζω είναι ένα 3.5/5 για μένα.

    Μου αρέσει!

  4. Εντωμεταξύ τσεκάρω τώρα κριτικές στο GR κι όλοι έχουν θέματα με την επανάληψη το «so it goes», εγώ το βρήκα εξαιρετικό, χαχαχα

    Μου αρέσει!

  5. Αρκετά μοντέρνος τρόπος γραφής για το χρόνο που γράφτηκε, αυτό που μου άρεσε ήταν η σάτιρα και η χρήση του φανταστικού στοιχείου. Ωστόσο κι εγώ δεν κατάλαβα όλες τις αλληγορίες. Δεν με κρατούσε αφοσιωμένη, χανόμουν λίγο στην πλοκή.
    2/5

    Μου αρέσει!

  6. προσπαθώ να σκεφτώ τι ακριβώς να γράψω για το βιβλίο και να πω την αλήθεια δεν έχω ιδέα, ας προσπαθήσω

    το Slaughterhouse-Five είναι ένα πάρα πολύ αστείο και πάρα πολύ κυνικό βιβλίο, όπως είναι ακριβώς κι ο συγγραφέας του. είναι αντιπολεμικό, ναι, αλλά με έναν τρόπο που αγγίζει την αγάπη για το ό,τι, ξέρετε, υπήρξαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν πόλεμοι και ΝΑΙ ΤΕΛΕΙΑ εγώ μπορώ να κρίνω την ανθρωπότητα, να τη βρίσκω ατελώς και φρικιαστικά υπέροχη ή/και άθλια και να μπορώ να γράφω αυτό το αντιπολεμικό κείμενο που ουσιαστικά λέει πως κανείς δε μπορεί να γράψει ένα αντιπολεμικό κείμενο

    δεν είναι διδακτικό μυθιστόρημα, δεν κουνάει σε κανέναν το δάχτυλο, δεν αναλώνεται σε φτηνές αλληγορίες ή εύκολο συναίσθημα ή ΣΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΕΙΚΟΝΑ, παίρνει απλά τις επαναλήψεις του, τους χαρακτήρες του και το συχνό σήμερα κολπάκι του αναξιόπιστου αφηγητή και επιβεβαιώνει αυτό που λέει στην αρχή πως there is nothing intelligent to say about a massacre

    γιατί, αλήθεια, αυτή δεν είναι η πραγματικότητα; πως για τον πόλεμο, τον πόνο, τη σφαγή, τίποτα δε μπορείς να γράψεις που να φανεί *βαθύ*, αφού είναι η χειρότερη πλευρά της ανθρωπότητας και ουσιαστικά κανείς δε μπορεί να τη διηγηθεί και να την περιγράψει. ο Billy Pilgrim και ο Kurt Vonnegut μιλάνε απλώς για την ψευδαίσθηση του ότι μπορεί κάποια στιγμή να γραφούν και ευφυή πράγματα για τον πόλεμο

    4 γεμάτα αστεράκια από μένα, κι ο Vonnegut άνετα ανάμεσα στους αγαπημένους μου δημιουργούς

    Μου αρέσει!

  7. Δε θα βαθμολογήσω, σε καμία περίπτωση δεν προσπαθώ εγώ να κρίνω το δημιουργό ή την ιδέα του, όμως θεωρώ πως δεν είμαι σε θέση να έxω σφαιρική εικόνα. Το λέω αυτό επειδή μου είναι απίστευτα δύσκολο να συγκεντρωθώ στην ιστορία. Δεν μπορώ να κρατήσω την προσοxή μου σ΄ αυτό, xάνομαι στην πλοκή, όπως λέει και μια φίλη παρακάτω. Αποφάσισα, λοιπόν, να είναι το πρώτο από τα βιβλία που έxω αρxίσει και που δε θα τελειώσω… μέxρι νεοτέρας, τουλάxιστον. Ίσως ο Vonnegut να μην είναι για μένα, ίσως να άρxισα με λάθος βιβλίο του, ίσως να μην είμαι στην κατάλληλη φάση για να το απολαύσω. Συγγνώμη, λέσxη. =(

    Μου αρέσει!

  8. Όπως και πολλοί άλλοι, δυσκολεύομαι να γράψω γι’αυτό το βιβλίο. Το αγάπησα. Το μίσησα. Το ξαναγάπησα. Με εντυπωσίασε το ιδιαίτερο γράψιμο, το ότι πηγαινοερχόταν σε στιγμές της ζωής του Μπίλι και δεν με κούρασε καθόλου, αλλά με άφηνε πάντα να θέλω περισσότερο (δίψα που δεν ικανοποιήθηκε αρκετα σε 200 σελίδες). Εξ αρχής δεν το προσέγγισα ως αστείο βιβλίο, ούτε το βρήκα αστείο στην πορεία. Μάλλον είναι δικό μου λάθος και δεν «έπιασα» τη σάτιρα. Παρόλ’αυτά μου φάνηκε όντως σχετικά ανάλαφρο, ειδικά για βιβλίο που αναφέρεται στον πόλεμο. Η εισαγωγή και το τέλος δεν μου άρεσαν. Ο αφηγητής-συγγραφέας με άφησε αδιάφορο.

    Είδα και την ταινία. Είναι αρκετά πιστή στο βιβλίο, αν και παραλείπει μερικά πράγματα – δεν δείχνει καθόλου τους Tralfamadorians 😦 Το τέλος της ταινίας μου άρεσε περισσότερο από του βιβλίου. Κλείνει με τη δολοφονία του Μπίλι, το οποίο είναι πιο αναμενόμενο, αλλά και καλύτερο, πιστεύω!

    Κάτι έγραψα τελικά! 3,5/5 από μένα, λοιπόν, και 0,5 μπόνους για τις αγαπημένες φράσεις «Listen», «And so on», «So it goes», άρα 4/5! 🙂

    Μου αρέσει!

  9. 4/5 από μένα. Μου άρεσε πάρα πολύ η δομή του βιβλίου με τα συνεχή ταξίδια στον χρόνο και τις εναλλαγές. Βρήκα τον τρόπο γραφής του συγγραφέα απολαυστικό. Σίγουρα θα διαβάσω και άλλα βιβλία του. Η υπόθεση είναι τραγική αλλά ναι πολλά σημεία ήταν αστεία, αν και ένιωθα άσχημα που γελούσα με τον καημένο τον άνθρωπο που υπέφερε χωρίς να το γνωρίζει. Οι επαναλήψεις μου άρεσαν πάρα πολύ επίσης. Δεν θα ήθελα να είχε γραφτεί διαφορετικά. Δεν ξέρω τι άλλο να πω. Ενώ με έκανε να αισθανθώ, να στεναχωρεθώ, να γελάσω, να σκεφτώ, δεν μπορώ περιγράψω αυτό το βιβλίο. Καταλαβαίνω γιατί θεωρείται αριστούργημα. Θα ήθελα κάποια στιγμή άμα βρω χρόνο να το διαβάσω ξανά.

    Μου αρέσει!

  10. Δεν μου άρεσε που τοποθετείται ο συγγραφέας σαν αφηγητής μέσα στην ιστορία και με ξένισε πολύ το πρώτο κεφάλαιο… Παρ’ όλα αυτά όταν τελείωσα την ανάγνωσή του βιβλίου ξαναδιάβασα το πρώτο κεφάλαιο που το θεώρησα πολύ κατατοπιστικό.
    Η ιστορία έχοντας το συγκεκριμένο άτομο σαν κεντρικό ήρωα και με την εξέλιξη που έχει η ζωή του μετά τον πόλεμο, καθώς και τα ταξίδια του στο χρόνο, ήταν ο τελειότερος τρόπος για να μιλήσεις για
    τον πόλεμο… γιατί ένας πόλεμος … “έτσι πάει”.
    Για ‘μένα ήταν μια απόλυτα τραγική ιστορία και ένα άκρως αντιπολεμικό βιβλίο.

    Μου αρέσει!

  11. Το έχω τελειώσει εδώ και καιρό αλλά δεν ήξερα τι να γράψω. Πως να
    κριτικάρεις ένα αριστούργημα; Χαίρομαι που η χρονιά ξεκίνησε έτσι
    αναγνωστικά.
    Το βιβλίο έχει ένα πικρό χιούμορ, μια ειρωνεία
    και κυνικότητα για το πως φωτίζει τα πράγματα αλλά και μια αγάπη για τον
    ίδιο τον άνθρωπο. Η επιλογή του συγγραφέα να γράψει έτσι το βιβλίο του
    για να φωτίσει ένα από τα τραγικότερα εγκλήματα του Β’ Παγκόσμιου
    Πολέμου και να νικήσει τους δράκους που του είχε αφήσει μέσα του αυτό,
    ήταν εξαιρετική.
    Υποθέτω ότι είχε αρκετό ταλέντο να γράψει ένα
    mainstream αντιπολεμικό με γραμμική αφήγηση, γεμάτο θλιβερά συναισθήματα
    και συγκινησιακά φορτισμένο εκβιάζοντας κατά κάποιο τρόπο την συμπάθεια
    και το δάκρυ του αναγνώστη αλλά διάλεξε τον δύσκολο δρόμο να κάνει τον
    αναγνώστη να γελάσει. Σίγουρα θα διαβάσω κι άλλα δικά του.
    5/5 λοιπόν and ’’So it goes’’.

    Και για να ξέρουμε γιατί μιλάμε…

    Μου αρέσει!

  12. Κι εγώ το τέλειωσα και δεν ήξερα τι να γράψω – το θεωρώ αριστούργημα, λυπάμαι που δεν το είχα διαβάσει ως τώρα. Δυνατό, πικρό, αστείο, απόλυτα αντιπολεμικό, σπουδαίο βιβλίο – το έβαλα στη λίστα με αυτά που θα διαβάσει οπωσδήποτε ο γιος μου. Σπουδαίο, 5/5 αστεράκια κι από μένα.

    Μου αρέσει!

  13. Και ναι, ΕΙΝΑΙ ΓΕΓΟΝΟΣ! Τελείωσα το πρώτο βιβλίο που διάβασα για το So Much Reading Club! Είναι πολύ καλό, με εναλλαγές πραγματικότητας- φαντασίας και αστείου- σοβαρού. Κάποιες φορές χανόμουν στην ιστορία, όπως ο Μπίλι χανόταν στο χρόνο. Μου άρεσε αρκετά που είχε κάποιες σελίδες με σκίτσα προς το τέλος και που ο συγγραφέας εντάχθηκε κάπως στην ιστορία. Παρ’ όλα αυτά, νομίζω πως θα έπρεπε να το διαβάσω κάποια άλλη στιγμή της ζωής μου, πράγμα που σκοπεύω να κάνω. Από ‘μένα λοιπόν, παίρνει 4/5 αστεράκια!

    Μου αρέσει!

  14. Το τέλειωσα κι εγώ. Με ξένισε ο πρόλογος του συγγραφέα αρχικά.Ως τη μέση περίπου του βιβλίου το διάβαζα α) επειδή είχα δεσμευτεί να το τελειώσω ως μέλος του μπουκ κλαμπ και β) να δω πού το πάει. Απ΄το μισό και μετά με κέρδισε και χάρηκα που δεν το άφησα στην άκρη.

    Ήταν όντως ένα βιβλίο που ανακάλυψα χάρη στο somuchreading.

    So it goes 😉

    Μου αρέσει!

  15. Μου άρεσε πολύ, βρίσκω τον τρόπο με τον οποίο χειρίστηκε μία από τις πιο μαύρες σελίδες της ιστορίας καταπληκτικό. Με έκανε να γελάσω εκεί που δεν το περίμενα και να συμφωνήσω 100% με το «So it goes» ..

    Εξάλλου ο ίδιος τα λέει πολύ καλύτερα από μένα: «There are almost no characters in this story, and almost no dramatic confrontations, because most of the people in it are so sick, and so much the listless playthings of enormous forces. One of the main effects of war, after all, is that people are discouraged from being characters.»

    4/5 από μένα.

    Μου αρέσει!

  16. Το ξαναδιάβασα με αφορμή το So Much Reading Club και χάρηκα που το έκανα διότι θεωρώ ότι την πρώτη φορά το είχα αδικήσει. Ο συγγραφέας επιστρατεύει ένα ιδιοτυπα κυνικό χιούμορ για να μίλησει για ορισμένες απο τις πιο μαύρες σελίδες της ανθρώπινης ιστορίας που και ο ίδιος προσωπικά έζησε. Νομίζω ότι αν έχεις καταφέρει να επιζήσει από τον όλεθρο του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, το χιούμορ είναι ένα μηχανισμός άμυνας που σου επιτρέπει, όσο γίνεται, να επιστρέψεις σε ό,τι νοείται ώς κανονικότητα και φυσιολογική ζωή. Ο Βόνεγκατ δεν το αναλύει, δεν ηθικολογεί, δεν το ερμηνεύει. Τοποθετεί τον εαυτό του σε αυτό, σαν να αποδέχεται την μοίρα του να ζήσει όσα έζησε, σαν τα πράγματα να είχαν ήδη κριθεί ή σχεδόν προαποφασίστει από καιρό, έξω από την βούληση του ή τις επιλογές του. Εξού και το «so it goes». Και αυτή η αποδοχή ταυτόχρονα είναι που τον βοηθάει να πάει τη ζωή του παραπέρα.

    Πλούσιο σε αρκετές αλληγορίες τις οποίες, θεωρώ ότι αρκετές δεν τις διαισθάνθηκα ή δεν αντιλήφθηκα όλα τα ενδεχόμενα επίπεδα ανάγνωσής του, πράγμα αρκετά λογικό αν δεν μοιράζεσαι κοινά πολιτισμικά στοιχεία με τον λογοτέχνη. Το τέχνασμα του ταξιδιού στο χρόνο μου άρεσε επίσης πολύ. Μια ευρυματική νομίζω μεταφορά για τις μνήμες που μας συντροφεύουν, μας επισκέπτονται σε καλές και κακές στιγμές, εκεί που δεν το περιμένεις και σε μεταφέρουν σε άλλο τόπο και χρόνο.

    Μεγάλο μειονέκτημα της ελληνικής έκδοσης η απρόσεχτη επιμέλεια του βιβλίου με αποτέλεσμα να υπάρχουν αρκετά λάθη, και στην απόδοση αλλά και συντακτικά. Θα προτιμούσα μια πιο φροντισμένη έκδοση δεδομένη ότι το βιβλίο είχε επανεκδοθεί με αφορμή το θάνατο του συγγραφέα και θα μπορούσα να είχε ένα αφιέρωμα στο έργο του κλπ.

    Βαθμολογία 4/5

    Μου αρέσει!

  17. Το λάτρεψα. Ευχαριστώ τη σελίδα που μου έδωσε την αφορμή να το διαβάσω, το είχα στα to-be-read μου, αλλά φοβάμαι θα έμενε εκεί για πολύ καιρό ακόμη!

    Πιο αναλυτικά, το λάτρεψα γιατί:
    -δε νομίζω πως θα μπορούσαν 3 άλλες λέξεις να κρύψουν τόση ένταση και αλήθεια για τη ζωή όσο οι «so it goes», η συνεχής επανάληψή τους είναι για μένα βασικό κομμάτι της αφήγησης (όπως αναφέρθηκε και σε σχόλια άλλων αναγνωστών),
    -είναι αστείο, κυνικό, πανέξυπνο,
    -είναι άκρως αντιπολεμικό,
    -είναι πολύ όμορφα και απλά γραμμένο (χαίρομαι που το διάβασα στα αγγλικά), δεν κουράζει και σε κρατάει καθόλη τη διάρκειά του,
    -από όταν άρχισα να το διαβάζω κατάλαβα πως θα το αγαπήσω και άρχισα να το προτείνω σε όλον τον κόσμο… και τώρα που το τελείωσα βεβαιώθηκα, θέλω να το διαβάσει ΌΛΟΣ ο κόσμος!

    4,5/5 άνετα από μένα!

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s