5+1 ταινίες της Berlinale από βιβλία

5+1 ταινίες της Berlinale από βιβλία
Τις προηγούμενες ημέρες βρεθήκαμε στο Βερολίνο για το φετινό κινηματογραφικό φεστιβάλ της Berlinale και ανάμεσα στις ταινίες που είδαμε ήταν και μερικές που μεταφέρθηκαν από τη λογοτεχνία στη μεγάλη οθόνη. Παρακάτω θα δείτε πως μας φάνηκαν αλλά αν θέλετε να διαβάσετε τις κριτικές όλων των ταινιών που είδαμε, θα τις βρείτε στο Slag.gr.

5+1 ταινίες της Berlinale από βιβλία
1. Journal d’une femme de chambre από το ομώνυμο βιβλίο του 1900 από τον Octave Mirbeau.

Λίγος γαλλικός σινεμάς χρειάζεται σε κάθε φεστιβάλ σκέφτηκα αλλά όχι απαραίτητα αυτός ακριβώς ο γαλλικός σινεμάς.

Το Diary of a Chambermaid είναι ένα αδιάφορο και σε στιγμές εκνευριστικό έργο του Benoit Jacquot από το οποίο διασώζεται μόνο η επαρκής και πάντα εκθαμβωτική Lea Seydoux. Η ταινία φαίνεται να μην προσπαθεί για τους θεατές της σε κανένα της σημείο και αντίθετα βρίσκεται σε συνεχή πτώση από το ξεκίνημα της.

Αφήνοντας ανεκμετάλλευτη κάθε ευκαιρία να δώσει ενδιαφέρον στην ιστορία της και να ξεφύγει θεματικά από τα στενά της όρια, η ταινία δεν αφήνει κανέναν από τους περιφερειακούς χαρακτήρες της να ξεχωρίσει και τους χρησιμοποιεί απλά σαν ένα σκαμνάκι για να πατήσει το απολύτως πεσιμιστικό μήνυμα της.

1.5*/5

5+1 ταινίες της Berlinale από βιβλία
2. Angelica από το ομώνυμο βιβλίο του 2007 από τον Arthur Phillips.

Η σεξουαλική καταπίεση είναι το βασικότερο θέμα της Angelica, της νέας ταινίας του Mitchell Lichtenstein, με τη φανταστική Jena Malone στον πρωταγωνιστικό ρόλο.

Η θέση της γυναίκας στη Βικτωριανή Αγγλία, η συνεχής καταπίεση της σεξουαλικότητας αλλά και των συναισθημάτων της, προβάλλονται παράλληλα με μια κριτική απέναντι στα όρια της επιστήμης όπως αυτά ορίζονται από την ηθική και από την παραεπιστήμη. Όλα αυτά συμβαίνουν υπό το φως μιας γκόθικ ατμόσφαιρας που αν και σε στιγμές μοιάζει αρκετά επίπεδη και μοιάζει να μη δουλεύει όπως θα έπρεπε, σε άλλες λειτουργεί με τρόπο που δεν απογοητεύει το θεατή.

Καλογυρισμένο και υποβλητικό, το γεμάτο ψευδαισθήσεις και παράνοια Angelica είναι σίγουρα το πιο ολοκληρωμένο έργο του Lichtenstein και μια από τις ευχάριστες για μένα εκπλήξεις της φετινής Berlinale.

3.5*/5

5+1 ταινίες της Berlinale από βιβλία
3. Mr. Holmes από το βιβλίο A Slight Trick of the Mind του 2005 από τον Mitch Cullin.

Να κάτι ακόμη που δεν περιμένατε να μας εκπλήξει: η νέα ταινία του Bill Condon έχει τον Ian McKellen στον ρόλο του Sherlock Holmes και αναζητά το παρελθόν του μεγάλου ντετέκτιβ της λογοτεχνίας μέσα από τις δικές του μνήμες.

Ο McKellen είναι φανταστικός, σε ένα ρόλο που του ταιριάζει πολύ. Με τη μνήμη του να καταρρέει και πολλά χρόνια να τον χωρίζουν από την τελευταία του υπόθεση, προσπαθεί να συνθέσει ξανά τα κομμάτια της και να ανακαλύψει από την αρχή ποιο λάθος του τον έκανε να αποσυρθεί σαν ντετέκτιβ.

Με τη Laura Linney να συνοδεύει αξιότατα τον McKellen, η ταινία είναι αρκετά πιο δυνατή από όσο κάνεις θα περίμενε από ένα συμβατικό βρετανικό φιλμ. Συγκινητικό, άμεσο, παράξενα ήρεμο και καθαρό, το Mr. Holmes δε με άφησε να κοιτάξω σε καμία στιγμή το ρολόι μου. Αναρωτιέμαι πόσο μακριά θα μπορούσε να φτάσει και αν θα μεταφέρει την ιστορία του Sherlock Holmes σε αρκετό κόσμο όταν βρει το δρόμο του στις αίθουσες αλλά προς το παρόν αποτελεί μια από τις ευχάριστες εκπλήξεις του φεστιβάλ.

3.5*/5

5+1 ταινίες της Berlinale από βιβλία
4. The Diary of a Teenage Girl από το ομώνυμο graphic novel του 2002 από τη Phoebe Gloeckner.

Στο San Francisco της δεκαετίας του 70 και στο μυαλό ενός 15χρονου κοριτσιού μας ταξιδεύει η κινηματογραφική μεταφορά του βιβλίου της Phoebe Gloeckner και η σκηνοθέτης Marielle Heller δημιουργεί ένα όμορφο coming-of-age ταινιάκι.

Η ταινία είναι αστεία αλλά και σκληρή, χωρίς όμως να ξεφεύγει από μια μανιέρα που έχουμε συνηθίσει σε ταινίες του ίδιου. Όμως το Diary of a Teenage Girl ξεχωρίζει λόγω της χάρης της πρωταγωνίστριας Bel Powley, που παρουσιάζει με μοναδικό τρόπο τη σεξουαλικότητα του χαρακτήρα που υποδύεται.

Ακόμα, η εξαιρετική και καθόλου ενοχλητική χρήση animation δίνει μια ξεχωριστή χάρη στην ταινία. Η Kristen Wiig που παίζει τη μητέρα της μικρής πρωταγωνίστριας δίνει μια ακόμη στιβαρή ερμηνεία σε μη κωμικό ρόλο και η μόνη παραφωνία στο καστ είναι ο Alexander Skarsgard που βρίσκεται απλά εκεί για να είναι ωραίος.

Συνολικά το Diary of a Teenage Girl μου θύμισε σε αρκετά του σημεία τη βρετανική σειρά My Mad Fat Diary αλλά ξεχωρίζει σε άλλα τόσα.

3.5*/5

5+1 ταινίες της Berlinale από βιβλία
5. Cinderella από το κλασικό παραμύθι του Charles Perrault.

Πηγαίνοντας στην προβολή μιας ταινίας με ιδιαίτερα χαμηλές προσδοκίες τελικά μόνο καλό μπορεί να κάνει στο θεατή και μια τρανταχτή απόδειξη αυτού του γεγονότος είναι η νέα Cinderella του Kenneth Branagh.

Με χιούμορ που κάποιες φορές φέρνει στο μυαλό το εξαιρετικό, πρόσφατο και σύντομο Galavant της Αμερικανικής τηλεόρασης και με ύφος, ανάστημα και μαγεία που θα ζήλευαν και τα καλύτερα κινηματογραφικά παραμύθια, η Σταχτοπούτα ζωντανεύει και ξεπερνά τις προσδοκίες του κοινού στη δημοσιογραφική προβολή της 9ης ημέρας του φεστιβάλ.

Η ταινία κάνει ένα παραμύθι που έχουμε ακούσει εκατοντάδες φορές να φαίνεται φρέσκο, δίνει μερικά μικρά τρικ στη δική της ιστορία και έχει μια εκπληκτική, για άλλη μια φορά, Kate Blanchet στο ρόλο της κακιάς μητριάς. Επιτυγχάνει ακόμη και σε πράγματα που δεν έχει δικαίωμα να της πάνε καλά, όπως η σκηνή του χορού της Σταχτοπούτας με τον Πρίγκιπα ή η σκηνή της μετάλλαξης της Σταχτοπούτας με τους χτύπους του ρολογιού που πήρε μόνη της το χειροκρότημα ενός κοινού που αντάμειψε την ταινία και στο τέλος της με έντονο χειροκρότημα. Δίκαια, απολύτως δίκαια.

4*/5

5+1 ταινίες της Berlinale από βιβλία
+1 Ten no Chasuke από το προς έκδοση βιβλίο του Sabu που σκηνοθετεί την ταινία.

Η τελευταία δημοσιογραφική προβολή για φέτος είναι το κωμικό fantasy περιπετειορομάντζο του Ιάπωνα Sabu και ίσως να μην υπήρχε καλύτερη επιλογή από αυτή για κλείσιμο.

Αστείο, γρήγορο και πρωτότυπο, το Ten no chasuke είναι μια ταινία που δύσκολα μπορεί να συγκριθεί με άλλες στο φετινό φεστιβάλ. Με χαρακτήρες που γίνονται άμεσα αναγνωρίσιμοι και μια ιστορία που ξεκινά από τον Παράδεισο και περνά μέσα από τη yakuza, με έναν πρωταγωνιστή, καφετζή του Πάνω Κόσμου, που έχει κατέβει για να σώσει μια κοπέλα και γιατρεύει τον κόσμο με τη δύναμη των χεριών του, η ταινία είναι μια συνεχής έκπληξη. Μπλέκοντας διαφορετικά είδη και παρουσιάζοντας με ενδιαφέροντα τρόπο διάφορους χαρακτήρες, το φιλμ κερδίζει το κοινό του στη μεγαλύτερη διάρκεια του.

Παρόλα αυτά μοιάζει σε στιγμές να βάζει τρικλοποδιά στον ίδιο της τον εαυτό και οι πλοκές μοιάζουν να έρχονται από το πουθενά, απροετοίμαστες και ανέτοιμες να συνδεθούν με τα προηγούμενα. Οι εναλλαγές από το ένα είδος κινηματογράφου στο άλλο δε γίνεται πάντα με επιτυχημένο τρόπο και το randomness μοιάζει υπερβολικό. Όμως η τελική αίσθηση είναι αυτή μιας ταινίας φρέσκιας και διαφορετικής από οτιδήποτε άλλο είδαμε φέτος.

3*/5

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s